Ze had al duizen­den lullen in haar mond gehad, in aller­lei maten en gewichten, kromme en tele­foon­paal­rechte, gigan­tis­che aan­val­s­tu­igen en slappe riet­jes. Som­mige had­den een geurtje en smaak­ten naar schim­melkaas of rauwe aar­dap­pe­len, naar zeep en par­fum, maar het vaakst gewoon naar zwe­terige zure piemel. Af en toe waren ze zo plakkerig en smerig dat ze moest kokhalzen bij de eerste aan­rak­ing met haar tong. Maar meestal zoog ze met over­tuig­ing op paarsrode eikels, leb­berde ze aan menig scro­tum alsof het over­goten was met aard­beien­saus, beet en snokte en flurkte …

Wie van plan was deze paas­vakantie te gaan wan­de­len in een van de bossen van de Benelux, kan zich maar beter goed voor­berei­den. Een pas ont­dekte koni­j­nen­vari­atie dreigt Vlaan­derens favori­ete week­endje weg net iets span­nen­der te maken.

Deze zomer ver­hitte Quentin Tarantino’s laat­ste prent de gemoed­eren. ‘Inglou­ri­ous Bas­terds’ verdeelde het pub­liek in fer­vente voor– en rabi­ate tegen­standers. Ver­ward door zoveel tegen­stri­jdige berichten, zocht en vond het Valies toevlucht bij nie­mand min­der dan Tarantino’s grote held. Dit is het ver­slag van een korte, maar krachtige tele­foon­con­ver­sa­tie met de heer Godart, een regis­seur wiens naam ongeveer in ieder diep­gaand filminter­view met Quentin valt.