Thee met melk wordt beschouwd als een typ­isch Brits gebruik. Al jaar en dag is het mengsel even ken­merk­end voor de Engelsen als bol­hoe­den, zwarte taxi’s en hun accent. Toch moet er een kleine kant­teken­ing wor­den gemaakt in de geschiede­nis van dit brouwsel. (Al zullen de Brit­ten niet hap­pig zijn om dat toe te geven.)

Melk toevoe­gen aan thee was oor­spronke­lijk een Franse gewoonte en geen uitvin­d­ing van de bewon­ers van het Europese eiland. De Franse markiezin de la Sablière was de eerste die een wolkje melk in haar te bit­tere thee schonk. Aangezien een markiezin vroeger enige invloed uitoe­fende, werd het gebruik al snel bestem­peld als ver­fi­jnd en chique en veelvuldig overgenomen. Zo veroverde de melk de thee en de rest van de wereld. Pas later hebben de Brit­ten zich deze gewoonte toegeëi­gend en zorgvuldig alle sporen naar de oor­sprong ervan uitgewist.

Hoewel thee met melk een Frans gebruik is, hebben de Brit­ten het berei­den ervan geper­fec­tion­eerd. Er heerst een stor­ma­chtig debat in het land over hoe je een per­fect kopje brouwt. De essen­tie van de dis­cussie is het toevoe­gen van de melk, al dan niet voor of na de thee. Er zijn voor­standers van de meth­ode waar­bij je melk eerst in het kopje giet en daarna pas thee toevoegt. Zo zou de koude melk trager opwar­men en geen klon­ters vor­men. Iets wat natu­urlijk te pref­er­eren valt! De tegen­standers bear­gu­menteren dat de melk nadien bij de thee schenken, het doseren en dus de smaak ten goede komt.

Beide par­ti­jen hebben hun eigen over­tu­igende argu­menten, maar per­soon­lijk zou ik kiezen voor de melk achteraf, enkel en alleen omdat er zich dan een mooi wolkje vormt in je tas.