‘Deemoedig kijken kun­nen ze wel’ vertelt een driftige Remy Seifert, voorzit­ter van de Liefheb­bers der Parende Futen (LPF). Onder­tussen wijst hij afkeurend naar een tien­tal koni­jn­t­jes die ongeïn­ter­esseerd staren naar een kleuter die met wat wor­tels zwaait. Sinds kort kan men spreken van een heuse tamme knaagdieren­plaag in het Antwerpse stadspark. Hoewel het stads­bestuur toegeeft dat er een prob­leem is, lijkt nie­mand hap­pig om een rep­u­tatie van wip­staarten­jager op te bouwen. Bijgevolg zijn er tot nu toe enkel zeer diervrien­delijke, maar weinig suc­cesvolle ver­wi­jder­ings­pogin­gen onder­nomen. Dat was echter buiten de LPF gerekend…

‘De sit­u­atie dreigde volledig uit de hand te lopen. Bij een laat­ste telling waren ze nog met zo’n hon­derd­vi­jfen­zeventig én dat was na een zoge­naamde ‘razzia’ van het stads­bestuur. Nor­maal gezien zit­ten er op een opper­vlakte als deze der­tig!’ De koni­j­nen zorgden er in hun een­tje voor dat het stadspark niet langer enkele bek­end staat om zijn druk­be­zochte toi­let­ten — zelfs de Spaanse toeris­ten halen voor de schat­jes steev­ast hun foto­toes­tel boven. Maar hun komst heeft ook heel wat nadelen.

Sur­vival of the cutest

Het opval­lend­ste neven­ef­fect is natu­urlijk de verniel­ing van het stedelijk groen. Zeker nu de win­ter er aankomt. Omdat het gras niet meer het nodige voed­sel biedt, dreigen de knaagdieren de per­ma­nente beplant­ing van het park te veror­beren. Maar ook onder de grond wordt het stadspark langzaam opgevreten. De vele gan­gen hebben er al voor gezorgd dat som­mige plantsoe­nen zijn ingezakt en niet langer gemaaid kun­nen worden.

Min­der opval­lend is echter de bikkel­harde sur­vival of the cutest die de wolle­bollen met de overige park­be­won­ers zijn aange­gaan. Vroeger kwa­men bezoek­ers nog wel eens brood gooien voor de vogels, maar tegen­wo­ordig is het een en al aar­dap­pelschillen en wor­tels wat de klok slaat. ‘Alle­maal goed en wel voor de buurt­be­won­ers die geen gft-zakken meer moeten aan­schaf­fen’,  meent mijn­heer Seifert ‘maar wat met de vogels die leef­den van dit brood? Drie vierde van het maand­bud­get van onze club gaat tegen­wo­ordig op aan bakkerijbezoeken.’

‘En dat is niet alles’, ver­volgt hij. ‘Wij als vogel­liefheb­bers zien natu­urlijk din­gen die een gewone park­be­zoeker niet meteen merkt.’ Het stadspark blijkt een van de weinige stedelijke plekken te zijn waar je de ele­gante par­ings­dans van de fuut kan bewon­deren. Deze beestjes hebben hier­voor namelijk een behoor­lijke plas water nodig. Het feit dat koni­j­nen tegen­wo­ordig uit plaats­ge­brek de broed­plekken van vogels begin­nen te bezetten, is nefast voor dit soort zeldzame dier­soorten. ‘Vijf van onze leden zijn uit pure mis­erie al overgesto­ken naar de LPK (Liefheb­bers van Parende Koni­j­nen n.v.d.r.) Maar zeg nu zelf, het spot­ten van de prachtige par­ings­dans van een fuut is toch onvergelijk­baar met het belo­eren van een stel­letje onge­ge­neerde bospoepers.’

Een milieu­vrien­delijke oplossing

‘Omdat we het niet langer met lede ogen kon­den aanzien, hebben we con­tact opgenomen met de Deense firma Daka. Zij ver­w­erken onder andere het teveel aan koni­j­nen in de Zweedse hoofd­stad samen met ander slachtafval tot biodiesel. Blijk­baar is het vet in koni­j­nen­resten zeer geschikt om huizen te ver­war­men’ verk­laart Seifert. De LPF wacht nu vol span­ning op het resul­taat van zijn onder­han­del­ings­pogin­gen en hoopt vol­gende maand met een goed gedoc­u­menteerd dossier en de nodige argu­menten richt­ing het Antwerpse stad­huis te kun­nen stap­pen. ‘Je moet weten dat wij echt niets per­soon­lijks tegen de koni­j­nen hebben, maar dit is gewoon de beste oploss­ing, voor de futen, voor het milieu en voor Antwerpen.’

Het Valies raadt als dieren­vriend en vogel­liefheb­ber alvast iedereen aan het vol­gende heer­lijke recept uit te proberen.

Antwerpse koni­j­nen­stoverij

Ingrediën­ten

• Een konijn in stukken gesneden
• Een pakje spekjes
• Twee grote uien, gesnipperd
• Twee wor­tels in schijfjes
• Een fles bru­in­bier (Antwerps Bruin van ‘t Pakhuis)
• Scheutje azijn
• Boter
• Lau­rier kruid­nagel, peper en zout, nootmuskaat
• Een zakje konijnkruiden

Bak het spek in een beetje boter. Haal het spek uit de pan en braad in het­zelfde vet de stukken konijn. Haal dan het konijn uit de pan en fruit in dit vleesvet de ges­nip­perde uien en de wor­tel. Leg de stukken vlees op de uien (de groot­ste vanon­der) en voeg de lau­rier, peper en zout, de koni­jnkruiden en een snuifje noot­muskaat toe. Leg de spekjes hier­bovenop en kap er een scheutje azijn en het bier over. Laat 1,5en uur stoven. Binden met tar­we­bloem en serveren met frietjes.

Smake­lijk.

Meer nieuws over niet zo schat­tige konijntjes …